تجربه من می گوید،آدم ،آدم است و فرشته،ُفرشته.آدم فرشته نمی شود.چون اسیر خور و خواب و خشم و شهوت است. فرزندان آدم همانگونه که اهل فضیلت می توانند باشند همزمان اهل رذیلت هم می توانند باشند بنا بر این نباید هیچ انسانی را به مقام فرشتگی رساند.

تصورات ما از قدسی بودن برخی انسان ها تا زمانی اعتبار دارد که نتوانسته ایم به آن ها نزدیک شویم. هنگامی که به آن ها نزدیک می شویم،می بینیم آن پیکره مقدس چندان فاصله ای با "داش" ها و "مشتی" های خودمان ندارد.

محمود دولت آبادی با لحنی گزنده و معترضانه از نقش دکتر سروش در انقلاب فرهنگی سخن گفته بود و از قضا در بازی های سیاسی روزگار این دو در دو جبهه رویاروی قرار گرفته اند:سروش مدافع شیخ مهدی کروبی است و دولت آبادی مدافع میر حسین موسوی.دو بازی خورده روزگار!!

 آقای دکتر سروش امروز در جریده شریفه "اعتماد ملی" - که برای رضای خدا و خلق توسط حضرت سعید مرتضوی فعلا مفتوح است - پاسخی نگاشته اند که خواندنی است.

دکتر سروش در این جوابیه به جایگاه انسانی خود بازگشته اند.در مقابل ناسزای حریف جامه درانده اند و عنان زبان از کف داده اند و به قصد ذلت حریف قمه برداشته اند.این یکی از پدیده های زیبای روزگار ماست.امیدوارم همه به آسمان رفتگان زمینی شوند و کنار ما دم دروازه بنشینند.

با این جدال آقایان، یاد "جدال سعدی با مدعی" افتادم.سعدی در آن جدال مدافع "توانگران"  است و مدعی مدافع "درویشان".تا می توانند برای دفاع از ممدوحان خود استدلال می کنند و برهان می زایند و وقتی از حجت فرو می مانند، سلسله خصومت می جنبانند.سعدی در پایان می آورد:

او در من و من در او فتاده      خلقی پی ما دوان و خندان

انگشت تعجب جهانی          از گفت و شنید ما به دندان!

===

متن اعتراض دولت آبادی   http://www.entekhabnews.com/portal/index.php?news=4548

متن پاسخ دکتر سروش                     http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=48320